Det nærmar seg vår og ein har brukt mykje av tida i det siste på å få ut ein vitskaplig artikkel vi har jobba med over 3 år, og som har vore innsendt like mange gonger (hadde skattebetalarane visst kor mykje av forskingsmidla som går med til teknisk pirk, så hadde ein hatt ei betydlig meir opphissa offentlig samtale om publiseringskanalar for vitskaplige arbeid) men no er det berre å vente. Omtrent samstundes som dette skjer (innsending fredag - søndag skjer den no omtalte hending) plukkast det opp boka The fall of America av Ginsberg, som har stått i hylla lenge (eg lånte den av ein kamerat i sommar trur eg, og den har berre vore bladd i) og det går eit sus i meg at eg har bruk alt for lite av livet mitt på å skrive poesi, sjølv om eg har brukt litt av livet på dette, men ikkje mykje, men nok til å vete at det er lett å seie det, men ikkje så lett å gjere det (nei, det er faktisk ikkje berre å skrive tilfeldige ord på eit ark for å få god modernistisk poesi, tenk. prøv sjølv), men uansett merka eg no lina frå Walt Whitman til Allen Ginsberg, ikkje berre i formatet, men også i stemninga.

Om nokre veker skal eg til New Orleans. Eg må sørge for å skape litt Beat-stemning på turen. Kanskje den kan avføde nokre funky tekstar? Utan å love noko..

Våren er vitterlig i anmarsj. I dag såg eg årets første sommarfugl kvile seg på ein husvegg. Det var ikkje overaskande ein neslesommarfugl (Nymphalis urticae).

Neslesommarfuglen kjem ut or puppa allereie på hausten, og overvintrar i vaksen tilstand. Dei er difor av dei første insekta ein ser om våren, og ofte kan ein sjå den i snøkanten om påska.

Ahh.

Darwin über alles

Kvifor møter evolusjonsteorien framleis til dels massiv motstand, 150 år etter at den vart publisert? Dette er spørsmål biologen Eirik Tunstad stiller seg i sin kronikk i Dagbladet 6. februar. Han gir tre hovudpunkt for motstanden: misforståing, frykt og ideologi. Det vi er redd for er, i følgje Tunstad, å innrømme at mennesket eigentlig er eit dyr. Å setje dette menneskesynet som premiss, er å auke biologien sitt forklaringspotensiale. Kan biologien verkelig gi oss heile biletet?

Det er ikkje feil i seg sjølv å freiste å kome med biologiske forklaringar på menneskelig åtferd. Men det er fort gjort å berre sjå gjennom brillene til den teorien du likar best. Så når Thomas Hylland Eriksen er redd for at darwinistisk vitskap truar med å sementere eit einauga blikk på livets mangfald, så er det eit slikt einauga blikk Tunstad her gir. Å slå fast at mennesket eigentlig er eit dyr, er ein essensialistisk og reduksjonistisk påstand. Om fysikaren forklarar danning av nye artar berre med omsyn til kvarkar og atom, så håper eg at også Tunstad synest noko manglar i biletet. Likeeins vil det være å einsidig nytte evolusjonsteorien til å forklare menneskelig åtferd. Det bør vere eit varsku når teorien du nyttar faktisk kan forklare alt. Då har ein flytta seg frå vitskapen over i det dogmatiske.

Like viktig som å forklare kva ein teori kan forklare, er det å erkjenne at ein teori aldri kan gi heile biletet. Store overtramp på menneskeverdet har vorte gjort gjennom eit einauga og sementert syn på utviklingslæra. Gong på gong har den same utviklingslæra vist oss at biologien er uendelig mykje meir mangfaldig og kompleks enn vi kunne førestille oss. Nettopp difor er det viktig å unngå eit reduksjonistisk syn på mennesket. Nettopp difor må vi holde klart for oss det faktum at mennesket eigentlig både er atom, dyr, medmenneske, samfunnsaktør, og mykje meir.

Dagbladet fortset debatten her.

Youngstorget-Snåsa tur-retur.

Bjarne Håkon Hanssen, Olav Gunnar Ballo og Helga Pedersen kastar seg på den alternative bølgja. Det må dei jo berre gjere, men eg synest ikkje det er for lite å forlange at dei bør

1) tydelig skilje sine roller som politikarar og privatpersonar når dei kjem med slike utsegn. Dette er ikkje uskuldige utsegner, dei er ein miks av religiøse, ideologiske, verdimessige uttrykk. Er dette måten Ap og SV forheld seg til religion og vitskap?

2) om dette vert sagt i politisk augemed, ta dei konsekvensane som følgjer i helse-og forskingspolitikken, nemlig ei endring i pengestraumen over på sine føretrekte behandlingsformer. Dei bør også ta helsekonsekvensen av desse behandlingsformene.

Som Prof. Kristian Gundersen sa, så er dette verknader som har vorte omfattande studert. Når Helga Pedersen seier ho er lei av den arrogante haldninga til dei som avviser Snåsamannen sine evner, så er det ingen ting anna enn særs ignorant ovanfor den kunnskapen og innsatsen som har vore gjort på desse tinga. Berre fordi ein sjølv syns, betyr det ikkje at verden skal sirkle kring din intuisjon.

Eg kan gjerne gjenta meg sjølv frå førre blog-post: Noreg er ingen stor forskingsnasjon. Utsegner som dette, om dei skal setjast inn i ein helsefaglig kontekst, gjer helsefaglig forsking til narr. Om det skal sjåast på innan ein livssynskontekst så er det ganske tradisjonelle religiøse ytringar. Ballo, Pedersen og Hanssen bør bestemme seg for kva korg dei vil legge uttalingane si så raskt som råd.

Ellers kan vi føre inn kreasjonismen i skulen med det same.

Biokjemisk stemningsrapport - Røros 2009

NBS (Norsk Biokjemisk Selskap) hadde sitt årlige kontaktmøte denne helga, på Røros. Her var alt frå bachelorstudentar til Fedon Lindberg-klinikken, til storleikar som J. Craig Venter og nobelprisvinnar Robert Huber. Også K. West-redaksjonen sine melemmar la fram si forsking.

J. Craig Venter er noko så sjelden som ei bioteknologisk superstjerne, og i den vanligvis litt snusfornuftige vitskapsverden er egoet hans lett å legge merke til (han brukar det antakelig som branding, litt som Sponheim). I sin presentasjon fortalte han om nokon av sine prosjekt, som vi også har skrive om på denne bloggen før.


Det Venter skal ha kred for, er at han faktisk maktar å tenke utanfor boksen (noko som mange seier, men få gjer), og at han set planane ut i livet på slike måtar som har store ringverknader for forsking. For å sitere Donald Trump: think big and kick ass.

No skal ein sjølvsagt ikkje sluke ukritisk, men det slår meg at han klarer å tenke i større liner og konsept. Samstundes så viser hans forsking, som er privat gjennom dei mange firmaa han har, at det er positivt for forskinga å ha mange ulike institusjonar som drivkraft. Det er noko å tenke på også i noreg, der det meste er knytt til universitet og andre offentlige institusjonar.

Noreg er ikkje ein stor nasjon innan biokjemi, noko som skuldast finansieringssystema for forsking heller enn storleiken på landet. Men det vil ikkje dermed seie at landet er klinisk rensa for god forsking. Det seier heller at det kunne vore så mykje meir om ein hadde lagt til rette for det. Kontaktmøtet var ein god arena for å sjå kva som rører seg, for å skaffe seg litt kontakter, og for å drikke seg full.

Det mest spennande var å sjå kva moglegskapar som ligg i dei såkalla teknologiplatformane. Det vil kort sagt seie at ulike institusjonar får i oppgåve å bygge opp kompetanse på visse typar metodar og teknologiar: informatikk i bergen, systembiologi i trondheim, proteinstruktur i Tromsø etc. Det som då vert viktig er å sikre at desse gruppene får halde fram å vidareutvikle seg, for ein ting bransjen slit med er kortsiktig tenking. Politiske vedtak går som ein vimpel etter fancy buzz-ord, og i iveren etter å vere cutting-edge hiv ein seg på ferske trendar heller enn å sørge for kontinuitet i grupper som er etablert. Jaja, nok om det.


- Quest

Folkemord på Srilanka?

Ein tamilsk kollega av meg har sendt ut desse filmane og artiklane for å rette merksemda mot det som ser ut til å vere eit folkemord mot tamilane på Srilanka:

Human Catastrophe & Medical Emergency in the Vanni

Heavy fighting and continuous multi-barrel artillery shelling has resulted in more than 300 internally displaced persons being killed and over 1000 hundred injured in the Mullaitivu District.


Dr.T.Varatharajah,

RDHS,

Mullaitivu


[EYEWITNESS ACCOUNT: AUDIO]

More than 300 civilians feared killed, people bleed to death on streets
http://www.tamilnet.com/art.html?catid=13&artid=28151

http://uk.youtube.com/watch?v=O_p2hEqAmc0&feature=channel

http://www.youtube.com/watch?v=f0aba85K-aQ&feature=channel_page

- quest

Det har vore relativt lite aktivitet på bloggen i det siste, men det betyr sjølvsagt at ingen ting skjer. Det må dog seiast at semesterstart ofte er ein overgangsfase der nye tankar må modnast å ta form, for så kanskje heller å finne sitt uttrykk ettersom månen rullar inn i det nye året.

Av prosjekt dette semesteret er det fleire vi skal prøve å lage god blogging av. Sjølvsagt har det ikkje gått oss hus forbi at Obama no er innsett som USA sin 44. president. Kapitalismus har laga ei særs sjarmerande filmavis om dette, som anbefalast for dei som vil ha den politiske entusiasmen inn i stua.

Vi skal dette semesteret bevege oss vekk frå hausten sine metafysiske turnøvingar med Derrida og Heidegger, og kome oss ned på jorda gjennom eit kurs i filosofisk antropologi, der særlig antropologiske studier på vår eigen kultur, rasjonalitet og den moderne samfunnsordninga står i sentrum. Stikkord er Lévi-Strauss og Bruno Latour.

Ellers har vi i K. West-redaksjonen bestemt oss for å kome oss ut i konferanse verda for eksponere og bli eksponert for forsking.
- Det startar beskjedent neste helg med Norsk Biokjemisk Selskap sitt Kontaktmøte på Røros. Rosinen i denne pølsa er både at vi sjølv skal halde foredrag, og at Craig Venter står på gjestelista.
- Lenger blir det til New Orleans på biokjemi-konferanse i slutten av April,
- og om vi er heldige, ein tur til New York på evolusjonssymposie, der mellom anna den profilerte ateisten og evolusjonisten Daniel Dennet er på talelista.
Frå dette vert det forhåpentlig vis rikelig med anledning til å blogge om den spennande verdenen som er internasjonal molekylærbiologi.

Før den tid går vi og bit neglar og ventar på at manuset vi sende inn til Molecular and Cellular Biology (MCB) før jul, skal kome i retur, forhåpentlig vis med stå-karakter. Det kan virke som ein absurd ting: 3 1/2 år med arbeid fulltid for min del, og deltid for tre andre, og betydlige pengebeløp, manifesterar seg i ein artikkel på circa 30 sider + bilete (i ferdig formatering max 10 sider), ein artikkel som kanskje ikkje vert lest av meir enn eit dusin forskerar, og som ein kan håpe blir ein liten brikke i forståinga av ein eller annan sjukdom, som for eksempel kreft.

Men men...

...og ild regnar frå himmelen

Det er vanskelig å ikkje føle avmakt for situasjonen mellom Israel og palestinerane, også for oss som ikkje er ekspertar. Eit intervju med to israelske menn som var kalt ut til krigen viste rørande korleis vanlege menneske på alle sider kvernast i konflikta:

"Dette er de vanlige israelerne og palestinernes ulykke: Vi er fanget av våre ledere, som driver en politikk som bare medfører mer vold."

Gjer forbrytelsane store nok, og dei vil ikkje reknast som forbrytelsar.

Julelesing 2008 - Alle gode ting er 2

Hm, det ser ut til at redaksjonen har lagt att Gunhild Øyehaug i sin barndomsheim. Vel tilbake i Bergen anar vi at det ikkje vert noko lesing av Vente, Blinke i denne omgang. Vi beklagar veldig. Dette går på vår integritet som blog, og vi angrar.

Men men. Vi har også brukt romjula på å lese Merete Morken Andersen si Leseboka, ei bok som har gjort at vi no har betre kontakt med dei kreative sidene i oss sjølv. Det er gøy, og den anbefalast for dei som er interessert i skriving, men ikkje heilt veit korleis dei skal angripe det.

Ellers velkomen til 2009 på K. West. Vi håper det vert eit fint blog-år!

-Qest

Julelesing 2 - Mette Karlsvik: Pol.

Mette Karlsvik har potensiale i ein tradisjon etter Ragnar Hovland, men ho lukkast ikkje med å lodde djupnene og engasjere meg som lesar.

Pol er kort fortalt ein bondestudent-aktig roman der hovudpersonen flyttar frå Smøla til Bergen, der ho freistar å få innpass i Bergens Tidene. Ho drivast fram av sin facinasjon for journalist-verda, og av ei tru på at ho gjennom sin ærlige og likeframme stil faktisk har noko å tilføre.

Til jul fekk eg Merete Morken Andersen si "Skriveboka", som kort fortalt er skrivekurs i bokform. Her snakkar ho om to hovudtypar som byrjar på skrivekurs: dei som har materiale å skrive om, men som manglar ei eiga stemme til å uttrykke seg med, og dei som har ei eiga stemme, men som kanskje manglar materiale.

Eg fekk litt kjensla av at Karlsvik i Pol ligg i siste kategori, om ein no ein gong skal kategorisere. Pol er nemlig stilsikkert skrive, i eit enkelt, og til tider naivistisk språk, med enkle figurar og klare bilete. Tankane dragast både til Hovland og til Olaug Nilssen. Men problemet for min del er at eg ikkje let meg engasjere i hovudpersonen og i historia. Eg trur faktisk det kunne vorte ei betre bok om ei hadde teke seg meir tid til å legge på nokre fargar til, både i hennar kjensleliv, og i hennar forhold til andre. I alle tilløp til romansar eller spenning vert eg som lesar liksom ståande utanfor med ei kjensle av å ikkje få vere med på moroa. Når ho ikkje gir meir av seg sjølv enn det som trygt er, så vert det også litt likesælt.

Neste: Gunhild Øyehaug - Vente, blinke. Eit perfekt bilete av eit personlig indre.